Dikke regendruppels kletteren tegen het raam, afgewisseld met hagelstenen. De wind waait hard en de bomen verliezen in sneltreinvaart hun bladeren. Takken zwiepen woest heen en weer om te voorkomen dat ze afbreken. Donkere wolken in verschillende tinten grijs jagen door de lucht. Van bijna wit tot bijna zwart. De één verplaatst zich wat sneller dan de ander. Af en toe hoor ik een verdwaalde donderslag. Bliksem zie ik niet. Gebiologeerd zit ik voor het raam naar het natuurgeweld te kijken. Prachtig het samenspel tussen de verschillende elementen. De schemer maakt het allemaal nog mysterieuzer en brengt mij in een filosofische stemming.
De kracht en pracht van de natuur verbaast mij elke keer weer. De natuur is in staat zich onvoorwaardelijk aan te passen aan veranderingen die optreden. Het anticipeert en reageert op ontwikkelingen die zich voor doen. Zonder angst treedt het de toekomst tegemoet in het volste vertrouwen dat er na slechte tijden weer goede tijden komen.
De herfst is hier een prachtig voorbeeld van. De temperatuur gaat omlaag, de warmte van de zon neemt af en daardoor krijgen bladeren aan (loof)bomen mindere energie om de voedselketen in stand te houden. Ook water kan de boom bij lage temperaturen moeilijk uit de grond opnemen. Bomen reageren hierop, halen het bladgroen en ander voedsel uit het gebladerte waardoor alleen kleurstof (vaak rood of geel) in de bladeren overblijft. Dit veroorzaakt prachtige herfstkleuren. Bomen zorgen er vervolgens voor dat er geen water meer bij het gebladerte kan komen waardoor zij verdorren en naar beneden vallen. Het is een overlevingsmechanisme. Zou dit mechanisme niet in werken treden, dan overleeft de boom de winter niet en sterft. In relatieve rust en stilte wacht de boom tot de winter voorbij is, de temperatuur weer stijgt en de knoppen wederom tot bloesem en later tot bladeren uit kunnen groeien. Onverstoorbaar, jaar in jaar uit.
Wat zou het toch mooi zijn als mensen dit systeem in hun dagelijks leven toe kunnen passen. De natuur kan de mens veel leren. Niet continu in de vijfde versnelling blijven werken, niet streven naar altijd meer en meer, maar jaarlijks een periode van rust en bezinning inlassen zodat er tijd en ruimte is voor het loslaten van oude zaken en het maken van nieuwe plannen voor de toekomst. Mensen zijn vaak bang iets los te laten, weten vaak wel wat ze hebben maar niet wat ze ervoor terug krijgen. De natuur is niet bang voor verandering en laat dit in alle jaargetijden prachtig zien. Loslaten en daarna bezinnen is noodzakelijk, om later opnieuw te kunnen groeien en bloeien.
De telefoon gaat en met een ruk ben ik uit mijn filosofische bui. Een vriendin van mij aan de lijn.
“Mijn dochter moet voor biologie een werkstuk maken over de herfst, weet jij een leuke invalshoek waar zij wat mee kan?”
“Ja hoor, ik heb wel een idee” antwoord ik, terwijl ik inwendig begin te lachen. Waar uit het raam kijken al niet goed voor is.
0 reacties:
Een reactie plaatsen